Maszyny proste, takie jak dźwignia dwustronna oraz równia pochyła, mogą zostać wykorzystane do budowy interesującego modelu fizycznego, w którym siłą napędową jest pole grawitacyjne, a ciałami poruszającymi się pod wpływem tego pola są stalowe kule. Ruchem całości steruje automatyka sprzężenia zwrotnego.
Zaleca się, aby cały proces twórczy oraz zajęcia warsztatowe, przeprowadzone były w specjalistycznej pracowni edukacji naukowo-technicznej, odpowiednio wyposażonej w niezbędne narzędzia oraz park maszynowy, pozwalający na wykonywanie wszelkich prac politechnicznych w oparciu o tradycyjne oraz nowoczesne technologie (CAD/CAM, CNC, druk 3D itp.). Pracownia powinna dysponować również własnym zapleczem wyposażonym w demonstratory oraz pomoce naukowe pozwalające na przeprowadzenie naukowych pokazów i spektakli z zakresu nauk przyrodniczych.
Model składa się z dwóch równi pochyłych umieszczonych w tej samej płaszczyźnie, jedna nad drugą. Ustawione są one w taki sposób, że staczające się pod wpływem grawitacji kule, spadając z górnego toru, trafiają na tor niższy, po przebyciu którego wpadają do odpowiednio ustawionego pojemnika zbiorczego. Do niższego toru kule nie trafiają bezpośrednio, lecz za pośrednictwem dźwigni dwustronnej umieszczonej pomiędzy torami, w tej samej płaszczyźnie. Toczenie się kul po torach równi pochyłych jest reakcją łańcuchową wywołaną przez pierwszą spadającą kulę i podtrzymywaną przez wspomniany wyżej mechanizm sprzężenia zwrotnego.
frezarka trzyosiowa CNC 3D, drukarka filamentowa 3D, piła do drewna, wkrętak, wiertarka stołowa, wiertarka ręczna, wiertło śr. 1.4, 2.0, 3.0, 4.0 i 6.5 mm, wiertło stożkowe do fazowania otworów, rozwiertak do dużych średnic, nożyczki, nóż introligatorski, ołówek, linijka, pistolet do kleju na gorąco (z zapasem kleju), pilnik płaski, kostka do szlifowania nr 100.
Sprzężenie zwrotne to reakcja polegająca na tym, że sygnał wyjściowy danego systemu oddziałuje zwrotnie na jego sygnał wejściowy, informując system o efektach własnego działania. Działanie takie pozwala systemowi na samoregulację i utrzymywanie równowagi. W pozycji wyjściowej modelowego układu kule znajdują się w spoczynku, mimo umieszczenia w polu grawitacyjnym. Blokada przeciwdziałająca spadkowi kul (ich toczeniu się po równiach) zostaje usunięta wraz z ruchem dźwigni dwustronnej, która wyprowadzona z pozycji startowej uwalnia pierwszą kulę. Ta, spadając na jedno z ramion dźwigni, powoduje jej obrót, a tym samym przeniesienie kuli na tor drugiej równi, po której stacza się ona do pojemnika zbiorczego umieszczonego na podstawie modelu. Powracająca do stanu wyjściowego dźwignia dwustronna (także pod wpływem pola grawitacyjnego) uderza w zamek blokady kul na pierwszej równi, co uwalnia kolejną kulę. Cykl ten powtarza się do momentu, aż wszystkie kule zgromadzone na górnej równi nie stoczą się do pojemnika. Im więcej kul znajdzie się na torze górnej równi, tym dłużej trwał będzie proces ich staczania się w dół. Czy przy założeniu, że nie zdarzy się żadna awaria układu, przy nieskończonej ilości kul proces będzie trwał nieprzerwanie? Czy ograniczeniem może być, np. długość górnej równi i masa dużej ilości kul?
