Siła, jako zjawisko pojedyncze, odizolowane, nie istnieje. Siła, gdziekolwiek działa, zawsze spotyka taką samą, tylko przeciwnie skierowaną drugą siłę. Jedna siła to działanie, czyli akcja. Druga siła to reakcja, czyli przeciwdziałanie. Każda akcja spotyka zawsze równą, przeciwnie skierowaną reakcję. Autor trzech najważniejszych zasad w historii fizyki i mechaniki, Izaak Newton, stwierdził, że jeśli naciskasz palcem na kamień, to kamień naciska równie mocno na palec.
Trzecia zasada dynamiki w najkrótszym wydaniu to akcja równa się reakcja. Każdemu działaniu towarzyszy przeciwdziałanie równe, jeśli chodzi o wartość, ale o przeciwnym kierunku. Jest to najbardziej znana i jednocześnie najbardziej niezrozumiana (albo przynajmniej sprawiająca trudności w zrozumieniu) zasada w fizyce. Dlaczego?
Mamy na uwadze dwie siły, co jest w miarę oczywiste. Nie zawsze tylko mamy świadomość do czego te siły są przyłożone, na jakie ciała w opisywanym przykładzie działają. Np. Ziemia przyciąga kilogramowy odważnik, odważnik przyciąga Ziemię - to wydaje się wielu osobom trudne do wyobrażenia. Ciężarówka ciągnie przyczepę, a przyczepa ciężarówkę. Pozornie sprzeczne, bo wiele osób odbiera to tak, jakby siły wzajemnie się znosiły, a w efekcie pojazdy pozostawały w miejscu. Błąd w rozumowaniu wynika z tego, że nie zawsze zdajemy sobie sprawę z faktu, że siły akcji i reakcji przyłożone są zawsze do różnych ciał.
Jeśli np. kula wisi na lince, to siły na nią działające, istotnie, równoważą się. Mamy tutaj siłę grawitacji ciągnącą w dół i siłę z jaką działa linka, ciągnącą do góry, ale to nie są siły akcji i reakcji. Gdzie zatem w tym układzie występują te siły? Są to: siła z jaką Ziemia przyciąga kulę i siła z jaką kula przyciąga Ziemię, oraz siła z jaką linka ciągnie kulę i siła z jaką kula ciągnie linkę...
Gdy siadamy na krześle (sofie, kamieniu, ławce...) naciskamy na nie z pewną siłą (nasze ciało posiada masę, masa oddziałuje grawitacyjnie z Ziemią - mamy ciężar, a więc - siłę...) Nacisk ten, siła - skierowana jest w dół. Każdy kilogram masy - przyciągany jest z siłą ok. 10 N. Siła ta jest proporcjonalna do masy: masa 1 kg -> siła 10 N masa 10 kg -> siła 100 N. W tych przykładach pary sił są sobie równe i działają na różne obiekty.
Zaleca się, aby cały proces twórczy oraz zajęcia warsztatowe, przeprowadzone były w specjalistycznej pracowni edukacji naukowo-technicznej, odpowiednio wyposażonej w niezbędne narzędzia oraz park maszynowy, pozwalający na wykonywanie wszelkich prac politechnicznych w oparciu o tradycyjne oraz nowoczesne technologie (CAD/CAM, CNC, druk 3D itp.). Pracownia powinna dysponować również własnym zapleczem wyposażonym w demonstratory oraz pomoce naukowe, pozwalające na przeprowadzenie naukowych pokazów i spektakli z zakresu nauk przyrodniczych.
Zestaw do eksperymentowania z trzecią zasadą dynamiki, składa się z dwóch wózków, na których zamontowano mechanizm napędzany silnikiem elektrycznym z przekładnią, umożliwiający nawijanie linki na bęben - koło pasowe. Wózki ustawione są na torze o długości 100 cm i mogą się po nim poruszać swobodnie. Połączone są linką zamocowaną do kół pasowych.
frezarka trzyosiowa CNC 3D, drukarka filamentowa 3D, piła do drewna, wkrętak, wiertarka stołowa, wiertarka ręczna, wiertło śr. 1.4, 2.0, 2.8, 3.0, 4.0 i 6.5 mm oraz wiertło stożkowe do fazowania otworów, nożyczki, nóż introligatorski, ołówek, linijka, pistolet do kleju na gorąco (z zapasem kleju), pilnik płaski, papier ścierny (kostka) nr 100.
Jest dostępny do pobrania plik ZIP zawierający zdjęcia modeli i odpowiadające im pliki STL do drukarki 3D: 05_Trzecia_zasada_dynamiki.zip
Przy pomocy zestawu można wykonać, w małej skali, jedno z najpopularniejszych doświadczeń ilustrujących trzecią zasadę dynamiki, które przeprowadzane jest zazwyczaj w większej skali. Polega ono na ustawieniu naprzeciw siebie, w pewnej odległości, dwóch wózków lub np. foteli na kółkach, na których siadają osoby przeprowadzające eksperyment. Osoby trzymają w ręku długi sznur lub linę. Doświadczenie wykonuje się na kilka sposobów, za każdym razem zmieniając nieco warunki: raz linę ciągnie tylko jedna z osób, raz tylko druga, kolejny raz obie. We wszystkich przypadkach wózki, pod wpływem sił reakcji, poruszają się w kierunku działania sił i spotykają w tym samym miejscu. Jeżeli całkowite masy wózków są jednakowe, to miejsce spotkania wypada w geometrycznym środku ich początkowej odległości od siebie. Zmiana masy obciążającej wózki przesuwa miejsce spotkania wózków tak, że za każdym razem spotkają się w tym samym miejscu, ale nie będzie to już geometryczny środek początkowego dystansu. Droga przebyta przez wózek o większej masie jest dłuższa niż droga jaką pokona wózek o masie mniejszej.
Te same eksperymenty wykonujemy przy pomocy zestawu, z tym że w przypadku modeli, linkę łączącą wózki zwijają mechanizmy umieszczone na wózkach. Uruchamiając silniki elektryczne napędzające mechanizm nawijający linkę, możemy decydować, który wózek podejmuje akcję. Zmiana obciążenia wózków, pozwala na eksperymentowanie z bezwładnością i jej relacjami z masą, gdzie masa jest miarą bezwładności.
Eksperymenty wykazują, że jeżeli jeden z wózków rusza z miejsca, to rusza także i drugi, mimo że siłą działa (zwija linkę łączącą) tylko jeden. Jest to zjawisko zgodne z trzecią zasadą dynamiki Newtona, która mówi, że oddziaływania ciał na siebie są zawsze wzajemne.
